ارتباطات پیام مدیر وبلاگ مدیر وبلاگ سیما آرشیو وبلاگ خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 دوستان <-LinkTitle-> تاریخ لوگوی دوستان طراح قالب POWER BY : BLOGFA		انگاه كه با دستانت واژه ي عشق را بر قلبم مي نوشتي سواد نداشتم  اما به دستان تو اعتماد داشتم حالا سواد دارم اما  ديگر به چشمانم هم اعتماد ندارم         گفتي که مرا دوست نداري گله اي نيست                            بين من و عشق توولي فاصله اي نيست                                                        گفتم که کمي صبر کن و گوش به من کن گفتي که نه بايد بروم حوصله اي نيست                              پرواز عجب عادت خوبيست                                                         ولي حيف تو رفتي و ديگر اثر از چلچله اي نيست  گفتي که کمي فکر خودم باشم و آنوقت                                 جز عشق تودر خاطر من مشغله اي نيست                                                        رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت بگذار   بسوزد دل من مساله اي نيست         ديدم كه تو دريايي و من رود شدم در وسعت چشمان تو محدود شدم                                                  آن روز كه در آتش عشق افتادم سر سبز تر از آتش نمرود شدم       در روزگار من گل را برای زیبایی دوست دارند و شقایق ها را دیگر بر قلب نمی نویسند اما..... من شقایق را دوست دارم به خاطره تنهایی       گفته بودی که نمی یای حتی اشکامم نمی خوای گفته بودن دیگه رفتی دیگه قلبمم نمی خوای گفته بودی توو یه نامه توو یه نامه کنج دیوار واسه ی دلم نوشتی که دیگه پیشم نمی یای نامه رو که خوندم اخر اشکامو عکس تو پاک کرد برای حتی یه لحظه گفتی دستامو نمی خوای باشه حرفی نیست عزیزم من میرم راحت بمونی می رم از اینجا که شاید یه روزی بگی نمی یای؟؟         عشق ...   عشق با روح شقايق زيباست          عشق باحسرت عاشق زيباست                 عشق بانبض دقايق زيباست                        عشق با زهر حقايق زيباست                              عشق با...                                 درحسرت ديدارتوبودن زيباست         من همونم كه هميشه غم وغصم بيشماره اونيكه تنها ترينه حتي سايه هم نداره هررفيق راهي با من دو سه روزي همسفر شد ادعاي هر رفاقت واسه من چه زودگذر شد چه ثمر از اين رفاقت چه اثر از اين نجابت وقتي قد سر سوزن به وفا نكرديم عادت      توی آسمون دنیا هرکسی ستاره داره               چراوقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره        واسه من تنهایی درده                                 درده هیچکی رونداشتن  هرگل پژمرده ای رو تو کویرسینه کاشتن           دیگه باورکردم که باید تنها بمونم                          تادم لحظه ی مردن شعرتنهایی بخونم           آنگاه كه ... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس مي كني؛ به خاطر بياور كه... زيبايي شهاب ها از شكستن قلب ستارگان است              شمع داني به دم مرگ به پروانه چه گفت                                گفت اي عاشق ديوانه فراموش شوي                                              سوخت پروانه ولي خوب جوابش را داد                                                                گفت طولي نكشد تو نيز خاموش شوي...       تو ندانستي چه مي خواهم زتو                           من نگفتم که بمان يا که برو !                                                                   من فقط مي خواستم شمعي شوم   تا بسوزم جان خود را نزد تو                        تو ولي از آتشم ترسيدي و رفتي و                                                                    گفتي  که : برو ! نه من نه تو       بلند پايه ترين مردم در خرد و انديشه كسي است كه خود را از مشورت بي نياز نداند                                                                                                                           حضرت علي (ع)     آنکه چشمان تو را اینهمه زیبا می کرد کاش از روز ازل فکر دل ما میکرد یا نمیداد به تو اینهمه زیبایی را یا مرا در غم عشق تو شکیبا میکرد !         گاهی آن قدر غرق در آرزوهای خود هستی که فراموش میکنی خود آرزوی کسی هستی       فرشتگان روزي از خدا پرسيدند: بارخدايا تو که بشر رااينقدر دوست داري غم را چرا آفريدي .  خداوند فرمود:غم را بخاطر خودم آفريدم چون اين مخلوق من که خوب مي شناسمش تا غمگين نباشد به ياد خالق نمي افتد             خداوندا! اگر بخواهم آنچه در ذهن دارم با تو بگويم، هزاران جلد کتاب مي شود ولي آنچه در دل دارم يک جمله بيش نيست: دوستت دارم                               زندگی فرصت بس کوتاهیست تا بدانیم که مرگ آخرین نقطه پرواز پرستو ها نیست                                       مرگ هم حادثه است مثل افتادن برگ  که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک نفس سبزبهاری جاریست                              به کعبه گفتم تو از خاکی منم خاک،                                                         چرا باید به دور تو بگردم ؟                     ندا آمد تو با پا آمدی باید بگردی ،  برو با دل بیا تا من بگردم         بدگمانی میان افکار انسان مانند خفاش در میان پرندگان است            که                          همیشه در سپیده‌دم یا هنگام غروب                     که                                 نور و ظلمت بهم آمیخته است بال‌فشانی می‌کند       یکی بود یکی نبود                                                             زیر این سقف کبود یه غریب آشنا                                                                                                                                                                                                          دل و جونمو ربود   اینجوری نگام ن                                      گل یاس مهربون                                                                     اون غریبه خودتی همیشه با من بمون         اگه با دلت چيزی يا کسی رو دوست داری        زياد جدی نگيرش، چون ارزشی نداره،                      چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه،                                     اما اگه يه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی،                                                       اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چيزی رو تجربه می کنی                                                                           که اسمش عشقه   عشق برای  بخشیدن است!   آری کسی از عشق ورزی و محبت پشیمان نشده،ولی همواره آگاهانه رفتار کنید           شجاعانه و آگاهانه تجربه کنیم تا به درک درستی برسیم،آزمون و خطا بهترین معلم ماست.             شجاع و آگاه زندگی کنیم و بی حد و حصر عشق بورزیم.       کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب پنهون مي شي خورشيدکم پشـت کدوم ســد ســکـوت پـر مـي کــشــي چــکـاوکم چرا بـه من شک مي کنی مـن کـه مـنـــم بـرای تــو لبـریـزم از عـشــق تــو و سـرشــارم از هــوای تــو دسـت کدوم غزل بـدم نـبــض دل عـاشـقـمـو پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق هقـموگـریه نمی کنم نـــرو آه نمی کـشـم بشین حرف نمی زنـم بمـون بغض نمی کنم ببیـن سفر نکن خورشیدکم ترک نکن منو نرونبودنت مرگه منه راهییه این سفر نشو نزار که عشق من وتو اینجا به اخر برسه بری تو و مرگ منم رفتن تو سر برسه نـوازشــم کــن و بـبـیــن عشق می ریزه از صدام صدام کــن و ببـین که باز غنچه می دن تـرانه هام اگر چه من به چـشـم تو کمـم قـدیمی ام گمـم آتشـفشـان عـشـقـمـو دریـــای پــر تـلاطــمــم     خدايا! به من رفيقی بده که با من گريه کند. دوستی که با من بخندد را خودم پيدا خواهم کرد !   عاشقانه ترین نگاهم را روی قایقی از باد نشاندم و پارو زنان سوی تو فرستادم وقتی به ساحل نگاه تو رسید تو چشمانت را بستی و قایقم غرق شد    آرزويم اين است نرود اشكنرود لبخند  در چشم تو هرگز مگر از شوق زياد از عمق نگاهت هرگز و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي عاشق آنكه تو را مي خواهد و به لبخند تو از خويش رها مي گردد و ترا دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد   مهربانم باور کن عشق کیفیت پنهانی است که ما در ته مانده زندگی مان آن را از بهشت به زمین آورده ایم و چه ثروتی بالاتر از این؟ آن کس که این را دریابد باوقار در دنیا قدم میزند  باوقار می اندیشد باوقار زندگی میکند و باوقار میمیرد و آنکس که این را نمیداند  در تاریکی میمیرد     عشق چيست ؟ عشق رايحه شناخت خويشتن خويش است .  وقتي لبريز مي شوي از حقيقت خود- كه همان خداست- آن گاه سهيم مي شوي خود را با ديگران وقتي مي فهمي كه از هستي جدا نيستي .آ نگاه عاشق مي شوي  عشق ميوه تجربه وحدت عارفانه خود با همه چيز و همه كس است . عشق رابطه نيست بلكه برترين مرتبه وجود است . بعضي ها به غلط گمان مي كنند كه نقطه مقابل عشق نفرت است . نقطه مقابل عشق نفرت نيست بلكه ترس است . نفرت عشق وارونه است . وقتي خود را نمي شناسي از همه مي ترسي در عشق تمام پنجره هاي وجودت را به روي بي كران باز مي كني . اما وقتي مي ترسي همه ي پنجره هاي وجودت را مي بندي وبه آن ها قفل آهني بي اعتمادي مي زني . وقتي مي ترسي تنها مي شوي وقتي عشق مي ورزي محو مي شوي  ديگر نيستي تا احساس تنهايي كني عشق مرزهاي تو را مي ريزد وتو را با آدم ها پرنده ها آب ها گياه و خورشيد و ماه و ستاره يگانه مي كند . عشق افتادن قطره به درياست قطره تويي و دريا خداست . ما چنان آفريده شده ايم كه فقط مي توانيم به عشق زنده باشيم . بدون عشق مردگي مي كنيم .نه زندگي   اگر نتوانيم عشق بورزيم از زندگي نيز محروم خواهيم شد . آنگاه آني نخواهيم بود كه مي توانيم باشيم . اگر عشق نورزيم جاري وجودمان به مرداب ملال مي ريزد . مي گنديم و مي پوسيم و مي ميريم . از مرگ نمي ترسيد اگر مرگ وجود مي داشت شايد از او مي ترسيدم بسياري از آدم هايي كه از مرگ مي ترسند خبر ندارند كه هم اكنون مرده اند . زيرا عشق نمي ورزند . عشق است كه زنده مي كند . عشق كيمياست . ضيافت پر شكوه زندگي هرگز به پايان نمي رسد . اين ضيافت هميشه برپاست . بازيگران زندگي مي آيند و مي روند اما نمايش زندگي به پايان نمي رسد     هميشه با بدست آوردن اون كسي كه دوستش داري نمي توني صاحبش بشي ، گاهي وقتا لازم هست كه ازش بگذري تا بتوني صاحبش بشي ، همه ما با اراده به دنيا مي آييم با حيرت زندگي ميكنيم و با حسرت ميميريم اين است مفهوم زندگي كردن ، پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مكن و مگذار اين زمين پست شنونده آواي غمگين دلت باشدافسوس...آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي ميكنيم آن زمان كه دوستمان دارند لجبازي ميكنيم و  بعد...براي آنچه از دست رفته آه مي كشيم   خطر متفاوت بودن را بپذيريد، اما بياموزيد که بدون جلب توجه متفاوت باشید    در مکتب ما رسم فراموشی نیست در مسلک ما عشق هم اغوشی نیست مهر تو اگر به هستی ما افتاد هرگز به سرش خیال خاموشی نیست   براي رسيدن به جايي که تا بحال نرسيده ايم، بايد از راهي برويم که تا بحال نرفته اي   هرگز يك دوست قديمي را ترك نكنيد، جانشيني براي او پيدا نخواهيد كرد. دوستي مانند شراب است. هرچه كهنه تر بهتر   هرگز يك دوست قديمي را ترك نكنيد، جانشيني براي او پيدا نخواهيد كرد. دوستي مانند شراب است. هرچه كهنه تر بهتر من تو رو تو آسمونا  توی ابرا پیدا کردم    اسممو کنار اسمت    راهی قصه ها کردم   تو رو پیدا کردم اما    گم شدم خودم تو چشمات    من چه ساده من چه آسون    شدم بازیچه دستات  تو فقط بگو چی می خوای تو بگو بگو چی می خوای از من دیوونه عاشق بگو بعد از این چی می خوای   برای پیرهنی رو نرم تن تو    از تن شب همه مهتابشو چیدم    هر چی که عطر گل یاس تو دنیا    همه با عطر تنت اندازه دیدم   واسه تصویر نگاهت   آسمون ستاره جم بود   برای بیان چشمات   غزل و ترانه کم بود    تو فقط بگو چی می خوای تو بگو بگو چی می خوای   از من دیوونه عاشق بگو بعد از این چی می خوای       زندگی رسم خوشایندی است زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ پرشی دارد اندازه ی عشق زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو  هر کجا هستم باشم آسمان مال من است پنجره . فکر . هوا . عشق . زمین مال من است     راه نقش پای من از یاد برد سرگذشت من به لب ها راه نیافت ریگ باد آورده ای را باد برد          دوستت مي دارم ... دوستم بدار     مثل پرستو ... لانه را مثل عشق ... شيفتگي را مثل ماهي ... آب را دوستت مي دارم دوستم بدار مثل زمين ... درخت را مثل بهار ... ابر را مثل زخم ... درد را دوستت مي دارم ... دوستم بدار       هي فلاني...؟... مي داني؟... مي گويند رسم زندگي چنين است!!!!!!! مي آيند....... مي مانند....... عادتت مي دهند....... و مي روند....... و تو در خود مي ماني....... و تو تنها مي ماني....... راستي نگفتي؟ رسم تو نيز چنين است؟ مثل همه ي فلاني ها هستي؟؟؟؟     شب هنگام است نگاه سکوت کرده تا در تبسم يک لحظه ناب تجسم يک عشق اميد ديدار زيبايي دو چندان يابد شب هنگام است آسمان ستاره باران شده هر ستاره اي نگاهي از من به سوي تو روانه کرده نمي دانم اين سکوت دلبستگي اين نبض بي صدا اين عشق بي ريا اين دوري بي ما چه خواهد کرد؟ اما دل سوداي بودن ما مي خواهد و انتظار ديدنت ترانه شبهاي من کاش خورشيد مي دانست سکوتم در غروبش پنهان شده که هر صبح با طلوع دوباره اش بانگ فرياد حسرت دلم شده کاش مي شد براي ترديدهاي دنيا صداقت گم شده را بيابم مي دانم در سکوت چشمهاي تو تمام انتظار رنگ ديگر خواهد شد اما به يک سوالم پاسخ گو تو براي دلي که براي هر تپش يک رنج ، يک سکوت يک فرياد بي فرجام نهفته براي دنيايي که هيچ چيزش دلم را آرام نکرد مي تواني مرهم آرامشم باشي؟ باز بي انصاف شدم فراموش کردم آمدم براي آرامشت اما ... کاش من نيز آرام شوم اما در سکوت دلم هميشه عشق تو را زيباترين لحظه بودن خواهم ديد بمان با من اي مهربانترين و بدان که بي دليل تر از تمام دليلها ... دوستت دارم ... که دوست داشتن را دليلي نيست آري ...     ميدوني آدما بين « الف»  تا  «ي»  قرار دارند . بعضي ها مثل  «ب»  برات مي ميرند ، مثل  « د»  دوستت دارند ،  مثل « ع» عاشقت ميشوند ، مثل  «م»   منتظر مي مونند  تا يک روز مثل «ي»   يارت بشن      غربت ديرينه ام را با تو قسمت مي كنم تا ابد با درد و رنج خويش خلوت مي كنم رفتي و با رفتنت كاخ دلم ويرانه شد من در اين ويرانه ها احساس غربت ميکنم      امروز می خواهم برای او که دوستش دارم شروع به نوشتن کنم .   میدانم که من خطا کردم   میدانم که خود  گناه خود را باید به دوش کشم .       می خواهم بگویم و با تو سخن بگویم         ای مهربان ای عزیزای مرحم دل مجروح من ای همه هستی من   آری   می خواهم بگویم راز نهفته گلویم را   راز نهفته قلبم را  عشقم را امروز می خواهم با تو آغاز کنم و با تو به پایان ببرم برای کسیکه دوستش دارم و  دوستش خواهم داشت   نمی دانم که چرا تو ؟   آن انسان آن عاشق آن معشوق آن همه ی هستی من اینگونه شده است .   آیا سرنوشت من اینگونه است؟   کسی را که دوست می دارم باید به رسم دیرینه عشق از من جدا شود؟   باید برای همیشه از او دور باشم؟   آیاباید جدایی را تحمل کنم؟   مگر چه می شود کسی را که دوست می داری بر خلاف رسم عشق و نوازش و دوست            داشتن    به او رسی .  می خواهم همه بدانند که دوستت دارم .  تا حال زمانی نشده است که تو را حتی برای لحظه ای اندک دوستت نداشته باشم .  می خواهم شب را با تو روشن کنم و دل را با تو صحبت کنم و قلب را با توو بتپانم و حرف را  با تو آغاز کنم و نوشته را با تو بخوانم ودیده ام با تو ببیند ودستانم با تو گرمی را احساس کنند  اما  اما افسوس!  افسوس که تو رفتی و بی آنکه قدری به یاد من باشی   بی آنکه در یادت باشم  بی آنکه احساس کنی قلبی برای تو می تپد و دوستت دارم را فریاد می زند  رفتی و من را با این همه آشفتگی در بهت و ماتم رها کردی  رفتن تو آغاز یک شکست بود  آری   شکستی که مرا در خود شکست و مرا از ریشه خشکاند   نمی گویم عاشق تر از مجنون از فرهاد از خسرو یا هر کس دیگر هستم   اما بدان اندازه دوستت دارم و بر سر حد ستایشت می کنم   کاش خداوند ذره ای مرا در زندگانی تو جای می داد   اما دریغا که در زندگانی تو هیچ جایی نداشتم   رفتی و به فکر چشمان بارانی من نبودی   به فکر دستانی که دیگر گرمی را احساس نخواهد کرد   و به سخنی که دیگرهیچ  آغازی ندارد   بمان با من  بمان حتی برای لحظه ای اندک  با من بمان  بمان تا چشمانم دوباره تو را ببیند و دهانت را ببویم و دستانت را بگیرم                                                                                                                 عزیزم من را ببخش                                                                 (دوستت دارم تا بی  کران تا ابدیت )       به یاد آشنایان آشنا باش    به پیوندی که بستیم با وفا باش همیشه یاد تو در خاطرم هست   تو هم هرجا که هستی یاد ما باش      اگر یادت کنم دیوانه میشم     فراموشت کنم بیگانه میشم اگر ترکت کنم میمیرم ازغم فراموشت کنم می پاشم ازهم     چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند                  و تماشای تو زیباست اگر بگذارند.                    دل آواره من این همه آواره مگرد                               خانه دوست همینجاست اگر بگذارند.                                      من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم                                            عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند.                                                 غضب آلوده نگاهم مکنید ای مردم                                                         دل من مال شماهاست اگر بگذارند.              پرستو ها چرا پرواز کردید                            جدایی را شما آغاز کردید جدائی بی وفائی قهر ودوری                             همه باشند گناه آشنایی     درون کوچه ی قلبم  چه غمگینانه می پیچد                          صدای تو که می گفتی بجز تو دل نمی بندم     آنرا که خواندی ای دل غافل حبیب من --- آری حبیب بود ولی با رقیب من حالی شدی که سوخت بحالت دل رقیب --- به مرگ گو بیا که تو باشی طبیب من     از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران                                              رفتم از کوی تو با حال وهوای نگران ما گذشتیم و گذشت آنچه توبا ما کردی                                               تو بمان و دگران وای بحال دگران     رها کن خودتو در بیان هر چی که دوست داری ... در بیان خودت ..             من تنها هستم در اين در ياي بي كران كجاي منو تنها گذاشتي                         آرزو مي كنم مي توانستم                                            به تو نشان دهم كه ياد تو در من تا چه اندازه شيرين است                                                               و تا چه اندازه دوست دارم                                          كه تو را دوست بدارم                    به آستان من خوش آمدي                          در این هستی غم انگیز            وقتی حتی روشن کردن یک چراغ ساده (دوستت دارم)                       کام زندگی را تلخ می کند                              وقتی شنیدن دقیقه ای صدای بهشتی ات                                       زندگی را تا مرزهای دوزخ می لغزاند   دیگر نازنین من                چه جای اندوه ...                               چه جای اگر...                 چه جای کاش...                           این حرف آخر نیست                                              به ارتفاع ابدیت دوستت دارم                                                               حتی اگر به رسم پرهیزکاریهای صوفیانه                                                             ازلذت گفتنش امتناع کنم    ميگويند قلب خيلي كوچك است. ولي در واقع جاده اي بي انتهاست.  اولش كه وارد ميشوي ... همان دم در قلب ايستاده اي و جلو همه جاده را گرفته اي و او جز تو چيزي نميبيند.   ولي وقتي كمي در مسير جاده حركت ميكني ... ديگر تمام جاده و اشيا و انسانهاي درون آن نمايان ميشوند.  و تو هم ميان آنها گم ميشوي ... نه تو خود را پيدا ميكني و نه او تورو ديگر ميبيند.      دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک جمله معـــروف از هــم جـــدا مي شــوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هــر کــدام در انتظار ديگــري همديگر را نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند:  « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبود     ديوانگی چشم هايش رابست و شروع به شمردن کرد!!  يک..... دو.....سه ... همه به دنبال جايی بودند  تا قايم بشوند نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد. خيانت داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد. اصالت به ميان ابرها رفت و هوس به مرکززمين به راه افتاد دروغ که می گفت به اعماق دریا خواهد رفت ، به اعماق کویر رفت ! طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.  حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق . آرام آرام همه قايم شده بودند و ديوانگی همچنان می شمرد: هفتادوسه،...... هفتادو چهار  اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود. تعجبی هم ندارد قايم نکردن عشق             آنگاه که غرور کسی را له می کنی،    آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،    آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،    آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،    آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،     آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،     می خواهم بدانم، دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا    کنی؟ .     بسوی کدام قبله نماز می گذاری که دیگران نگذارده اند        چند سخن...      موج اگر مي دانست ساحل هيچ وقت دستش را نمي گيرد هرگز براي رسيدن نفس نفس نمي زد  زندگي گل سرخي است كه گلبرگهايش خيالي و خارهايش واقعي است  چقدر سخت است منتظر كسي باشي كه هيچ وقت فكر آمدن نيست.  براي غلبه بر ظلمت كافي است چراغ روشن كنيم ، چون نمي توان ظلمت را روشن كرد    بد بختي آدمي از جهل نيست, از تنبلي است. اعتماد کردن به هر کس و اعتماد نکردن به هيچ کس هر دو اشتباهي برابر است.  به خاطر هراس از دست دادن؛ چه چیزهایی را از دست داده‌ایم !  چيزي را که مي خواهيد با تهديد به دست بياوريد با تبسم زودتر به آن ميرسيد  انچنان حواسمان به ناداشته هاست که نمی توانیم از داشته هایمان لذت ببریم  هر نیتی خیری که درباره دیگران داشته باشید بازتابش رادر زندگی خود خواهید یافت  فردا بزرگ ترین ابزار برای تحمل امروز است  خوشبختی چیست جانانه زیستن با همه ی بدبختی ها  بدبختی همیشه از دری وارد می شود که برایش باز گذاشته اند  بدبختی همیشه از دری وارد می شود که برایش باز گذاشته اند  اگر خاموش باشی تا دیگران به سخنت ارند بهتر از انکه سخن گویی و خاموشت کنن  مردم اشتباهاتشان را روی هم می ریزند و غولی به نام تقدیر می سازند  حیف است که میل و خواهشی داشته باشیم که ذلیلمان کند  کسی که به همه چیز چنگ می اندازد هیچ چیز را نمی تواند محکم بگیرد  نگو بار گران بوديمو رفتيم . نگو نامهربان بوديم و رفتيم . اخه اينها دليل محكمي نيست . بگو با  ديگران بوديم و رفتيم     تنها ترین دلهاست اینجا که از دست رفاقت تیر    خورده دلم با پای خسته لنگ لنگان تن زخمی شود از کوی تو برده    قدیما مونس یارش تو بودی ولی حالا دلم تنها ترین چه خوش بودم به حرفهای   دروغت که عشق من ژناه آخریته         فریاد نزن ای عاشق من صدایت را در درون قلب خود می شنوم درد را در چهره ی عاشق تو با ذهن خودمی نگرم فریاد نزن ای عاشق فریاد نزن     من از يك شكست عاشقانه مي ايم بگزار همه براي اين اعتراف تلخ     سرزنشم كنند. شكست نه براي پنهان كردن است نه بهانه اي براي پنهان     شدن ..........         غصه نخور مسافر غصه اثر نداره غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم از دیدن نور ماه یه عمر بی نصیبیم از دیدن نور ماه یه عمر بی نصیبیم یه عمر بی نصیبیم غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست اینجا ولی آسمون اشک ریختنم بلد نیست اینجا ولی آسمون اشک ریختنم بلد نیست اشک ریختنم بلد نیست   غصه نخور مسافر غصه اثر نداره غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره غصه نخور مسافر بازم میای به زودی ما رو بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی غصه نخور مسافر همیشه اینجوری نیست همیشه که عزیزم راهت به این دوری نیست غصه نخور مسافر تو خود آسمونی در آرزوی روزی که بیایو بمونی غصه نخور مسافر غصه اثر نداره غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره غصه نخور مسافر   اینجا ما هم غریبیم از دیدن نور ماه یه عمر بی نصیبیم غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم از دیدن نور ماه یه عمر بی نصیبیم از دیدن نور ماه یه عمر بی نصیبیم یه عمر بی نصیبیم غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست اینجا ولی آسمون اشک ریختنم بلد نیست اینجا ولی آسمون اشک ریختنم بلد نیست اشک ریختنم بلد نیست غصه نخور مسافر غصه اثر نداره غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره غصه نخور مسافر غصه نخور مسافر غصه نخور مسافر غصه نخور مسافر       زیر خاکستر ذهنم باقی است،آتشی سرکش و سوزنده هنوز.           یادگار است ز عشق سوزان که بود گرم و فروزنده هنوز            عشق همانگونه که بنیان مرا سوخت از ریشه و خاکستر کرد.             غرق در حیرتم از اینکه چرا مانده ام زنده هنوز.                  گاهگاهی که دلم می گیرد پیش خود میگویم ،آنکه جانم را سوخت،                 یادی آرد از این بنده هنوز،سخت جانی را بین که نمردم از هجر،            مرگ صد بار به از بی تو بودن باشد،گفتم از عشق تو خواهم                   مرد،چون نمردم هستم پیش چشمان تو شرمنده هنوز،                        گر چه از فرط غرور اشکم از دیده نریخت،   بعد تو لیک پس از آن همه سال،                                         کس ندیده به لبم خنده هنوز،        گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت.       سالهاست که از دیده برفتی لیکن،                           دلم از مهر تو آکنده هنوز،        دفتر عمر مرا دست ایام ورق ها زده است.  زیر بار غم عشق قامتم خم شد و پشتم بشکست.  در خیالم اما همچنان روز نخست تویی آن قامت بالنده هنوز.        در قمار  غم عشق ،                                      دل من بردی  و با دست تهی،                                                                   منم آن عاشق بازنده هنوز.           آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش،                                 گر که گورم بشکافند عیان می بینند،                                              زیر خاکستر جسمم باقی است،                                                                   آتش سر کش و سوزنده هنوز...    پس از این زاری مکن هوس یاری مکن تو ای ناکام دل دیوانه به مزار سینه ام با غمه دیرینه ام بخواب آرام دل دیوانه  با تو رفتم   بی تو باز آمدم   از سر کوی او   دل دیوانه  پنهان کردم در خاکستر غم آن همه آرزو دل دیوانه چه بگویم ای دل با من چه ها کردی تو مرا با عشق او آشنا کردی پس از این زاری  مکن هوس یاری نکن تو ای ناکام دل دیوانه    نمی دانم چه می خواهم خدایا به دنبال چه می گردم شب و روز چه می جوید نگاه خسته ی من چرا افسرده است این قلب پر سوز ز جمع آشنایان میگریزم به کنجی می خزم آرام و خاموش   نزد ما شمع چراغی است که نور آورده بـه تـماشـا گـه تـوحیـد شـعـور آورده نـزد ما شمـع همان بود کـه آبـش کردند  روی سـر نیـزه گرفتند و عذابش کردند نزد ما شمع کسی بود که دارش زده اند پرده ای بود که با دست کنارش زده اند نـزد ما شمـع خدا بود کـه زنجیری شـد نـقـطـه بـاورمـا بـود کـه زنجیـری شـد    وامـانـدهء عشـق را با یـاران بـرسـان انـدیـشـهء ابــر را بــه بـاران بـرسـان من با تو شروع کرده ام ای خورشید! ایـن لـحظهء سرد را بـه پـایـان برسان   نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت |  وقت آن آمد كه برخيزم  و بشكافم جدار تيرهء شب را  به عزم ديدن صبحي سويدائي  ببندم قلب را چون كوله باري  سفر تا خويش را از نو بيآغازم  روان گردم سوي راهي  كه ختمش اصل من باشد  من ِ بي هيچ پيرايه من ِ ناب ِ به دور از هرچه آرايه  در اين راه دراز و سخت و طاقت سوز  ندارم توشه اي جز گوشهء چشمي  كه شيرينم به من دارد  كه مشكم را به لطف اشك شفق  پر مي كنم هر صبح  و نانم را كه جنسش نور خورشيد است  تليت باد خواهم خورد  نفسهايم كه مست ِ عطر ميگون شقايق هاست  تمام جسم و جانم را  ز گرماي خوش مستي پر و آكنده مي سازد  همه ذرات جسم من  به همراه نواي ارغنون ساز فلك  اين بلبلان عاشق باغ فدك  در سماع و رقص مي آيد  پاي در كفش توكل  عصاي زرنشان عشق در دستم  به سمت نور مطلق  به سوي وحدت لاهوتي محتوم  به قصد دوري از اهريمن كثرت  راه مي پويم  نه ترديدي تواند رخنه اي در قلب من يابد  نه اندوهي تواند تيره گرداند فضاي خاطرم را  كه عزم جزم من هرگز  در اين راه داراز ، تغييري نمي يابد  در اين راه و مسير سبز  نوازش بخش چشمانم  ظهور بي افول صنعت ناب خداونديست  گل و بستان ، سور بهار و برگ  درخت و ريشه ، سوگ خزان و مرگ  به چشم من همه پاكند  كه مخلوق خداوندند  همه تفسير آيات عظيم و بكر قرآنند  همه توصيف و تشريح ِ وجود واحد ربند  در اين راهي كه سرتاسر همه پاكيست  چه غم دارد دلم از خستگي هاي تن رنجور  چه ترسي دارد از دور فلك ، از دوري مقصود  كه هر رنجي در اين ره  به سان انگبين و شهد ، شيرين است  نه غم غمگيني آرد  نه شادي زود مي ميرد  نه شب كابوس ساز است و ،  نه روز از غم چو شب تاريك  بدون شايد و اما  به دور از شك و ترديد دوراهي ها  به همرا دلي آرام تر از آسماني صاف  و پايي  راسخ تر از يك كوه  به يمن عزم و آهنگي ، سخت ، چون فولاد  و زير بيرق توحيد  راه مي پويم  به عزم ديدن صبحي سويدائي  به قصد جستجوي يك "من" خالص  سفر تا خويش را آغاز مي سازم        قرن ما شاعر اگر داشت، هوا بهتر بود  خار هم كمتر نبود از گل، بسا گل تر بود  قرن ما شاعر اگر داشت كه كبوتر با كبوتر باز با باز، نبود شعار پرواز  واي بر ما كه تصور كرديم عشق را بايد كشت  در چنين قرني كه دانش حاكم است  عشق را از صحنه دور انداختن ديوانگي است، درماندگي است، شرمندگي است  قرن، قرن آتش نيست  قرن يك هواي تازه است  فكرها را شست و شويي لازم است  گم شديم گر در ميان خويشتن، جست و جويي لازم است  نازنين ها از سياهي تا سفيدي را سفر بايد كنيم ...     چون حاصل آدمی دراین شورستان جز خوردن غصه نیست تا کندن جان خرم دل آنکه زین جهان زود برفت وآسوده کس که خود نیامد به جهان در دنیا یک واقعیت به اسم مرگ ویک حقیقت به اسم دوست داشتن است. پس بیاید تا نرسیدن واقعیت با حقیقت زندگی کنیم     خانه ام بي آتش ، دست هايم بي حس و نگاهم نگران ... مي تواني تو بيا ، سر اين قصه بگير و بنويس اين قلم ، اين کاغذ ، اين همه مورد خوب !!!   راستش مي داني ؟  طاقت کاغذ من طاق شده ، پيکر نازک تنها  قلمم ، زير آوار دروغ خرد شده !!! مي تواني تو بيا ، سر اين قصه بگير و بنويس ... مي تواني تو از اين وحشي طوفان بنويس ، طاقتش را داري که ببيني هر روز ، زير رگبار نگاهي هرزه صد شقايق زخمي و هزار نيلوفر بي صدا مي ميرد ؟!!! اگر اينگونه اي آري بنويس ،   من دگـر خسته شـدم ...   باز تا کي به دروغ بنويسم : " آري مي شود زيبا ديد !!    مي شود  آبي  ماند !!! " گل پرپر شده را زيبايي ست ؟! رنگ نيرنگ آبي ست ؟! مي تواني تو بيا ، اين قلم ، اين کاغذ ... بنشين گوشه ي دنجي و از اين شب بنويس !!   قسمت مي دهم امّا به قلم ، آنچه مي بيني و ديدم بنويس از خدا ، از قفس خالي عشق ، از چراگاه هوس ، از خيانت ، از شرک ، از شهامت بنويس !!! بنويس از کمر بـيـد شکـسته ، آري از سکـوت شب و يک پنجره ي ساکـت و بـسته ، از من " آنکـه اينگـونه به امّـيد سبب ساز نـشـسته " از خود ... هـر چه مي خواهي از اين صحنه به تصوير بکـش : صحنه ي پـيچش يک پيچک زشت دور ديوار صدا ... حمله ي خفاشان ، مردن گـنجشکان ! جرأتش را داري کـه بـبـيني قلمت مي شکـند ؟   کاغـذت مي سوزد ؟! طاقـتش را داري کـه بـبـيني و نگـويي از حق ؟! گـفـتن واژه ي حق سنگـين است من دگـر خـسته شـدم مي تواني تو بيا ، اين قـلم ، اين کاغـذ اين همه مورد خوب ...   سفر کردم که از عشقت جدا شم دلم می خواست دیگه عاشق نباشم ولی عشق تودر قلب من موند دل دیوونمو سوزونده انگار هنوزم عاشقم دنیای دردم مثه پروانه هادورت می گردم سفر کردم که از یادم بری دیدم نمی شه آخه عشق یه عاشق با ندیدن کم نمی شه غم دور از تو موندن یه بی بال وپرم کرد نرفت از یادم عشقت سفر عاشق ترم کرد هنوز پیش مرگتم من بمیرم تا نمیری خوشم با خاطراتم اینو از من نگیری دلم از ابر وبارون به جز اسم تو نشنید تو مهتاب شبونه فقط چشمام تو رو دید نشو با من غریبه مثله نا مهربونا بلا گردون چشمات زمین و آسمون می خوام بر گردم اما می ترسم می ترسم بگی حرفی نداری بگی عشقی نمونده می ترسم بری تنهام بذاری تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی تو موج سبز تن صحرا تو بودی مگه میشه ندیده تو مهتاب شبونه    مگه میشه نخونده از تو شعر عاشقونه      ندانستم تمام حرفهايش فريب است خنده هايش دروغ و بي احساس گريه هايش هم کمي عجيب است ندانستم ويرانگري آمده ويرانم کند ساحر است مي خواهد سحر سامانم کند ندانستم رهگذر است، بهانه اش خستگي براي اغفال من مي آيد از در دلبستگي باورش کردم و حرفهايش را شنيدم دلم که با دلش يکدل شد جز آزار چيزي نديدم زبان بازيش که تمام شد دل ساده ام که رام شد ديگر دوست داشتني در کار نبود ديگر دوستي منتظر سر قرار نبود راست و دروغ به عشق من قسم خورد چيزي نگفتم من هر چه به روزم آورد حالا خوب مي فهمم معني حرفهايش را فريبي بيش نبود او که دم از محبوبيت ميزد در شهر خود غريبي بيش نبود او از عشق بي نصيب بود او کارش فريب بود او بازي مي خواست، بازيچه زياد داشت يکي يکي مي شکست و کنار مي گذاشت او هميشه فکر دلبري بود چشمهاي شيطان همه جا دنبال پري بود او به وفا و صداقت کرده بود پشت او عاشقانش را پنهاني با محبت مي کشت. باورش کردم     نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | رفت و گم شد در دروغ لحظه ها آنكه با فريادهايش زنده بود رفت و در افسانه افسون شب چون سايه شد آنكه با خورشيد عشقش زنده بود آنكه روزي پر ترنم بود و شور حال بر ساز سكوتش زخمه شد او كه دستش سوي موري بهر آزاري نرفت اين زمان دستش به خون لحظه ها آلوده شد!!! رفت و در كثرت فنا شد راه خود را گم نمود بي سرانجام و اسير و ويرانه شد آنكه روزي در وراي آسمان ها خانه داشت اين زمان در سردي خاك زمين پژمرده شد آسماني بود و فريادش چنان رعدي مهيب تا كران بي كران ها مي رسيد حال در پست زمين وامانده است همچو مرغي در قفس جامانده است تن چو زندانيست او را بس نمور و بي عبور روح او در گور اين تن عاقبت با خويش هم بيگانه شد در بياباني كه مي گفتند دنيا نام اوست در كويري تفت و طاقت سوز و پر شيب و فراز محو و مفتون سرابي بي پايه شد رفت بي ره توشه در راهي فريب آلوده ، پر ز خار عاقبت هم ، خار در پايش ، ترس در قلبش خانه كرد داد و بيداد آه و افغان بس بيهوده او آواره شد سرگذشت تلخ انسان از ازل اينگونه بود او فريبي خورد افسوني شد و عاقبت هم در ناكجاآباد اين دنياي دون افسانه شد.......              زيباترين تصويري كه در زندگانيم ديدم   نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود     زيباترين سخني كه شنيدم سكوت دوست داشتني توبود     زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو بود    زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود    زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود     زيباترين هديه عمرم محبت توبود     زيباترين تنهاييم گريه براي توبود    زيباترين اعترافم عشق توبود     خار يکي از آنها در دستمان فرو رفته است متنفر باشيم اين ديوانگيست که همه روياهاي خود را تنها بخاطر اينکه يکي از آنها به حقيقت نپيوسته است رها کنيم اين ديوانگيست که اميد خود را به همه چيز از دست بدهيم بخاطر اينکه در زندگي با شکست مواجه اين ديوانگيست که از تلاش و کوشش دست بکشيم بخاطر اينکه يکي از کارهايمان بي نتيجه مانده است اين ديوانگيست که همه دستهايي را که براي دوستي بسوي ما دراز مي شوند بخاطر اينکه يکي از دوستانمان رابطه مان را زير پا گذاشته است رد کنيم اين ديوانگيست که هيچ عشقي را باور نکنيم بخاطر اينکه در يکي از آنها به ما خيانت شده است اين ديوانگيست که همه شانس ها را لگدمال کنيم بخاطر اينکه در يکي از تلاشهايمان ناکام مانده ايم به اميد اينکه در مسير خود هرگز دچار اين ديوانگي ها نشويم و به ياد داشته باشيم که هميشه شانس هاي ديگري هم هستند دوستي هاي ديگري هم هستند عشق هاي ديگري هم هستند نيروهاي ديگري هم هستند تنها بايد قوي و پُر استقامت باشيم و همه روزه در انتظار روزي بهتر و شادتر از روزهاي پيش باشيم     روزي که از تو جدا شم                          روز مرگه خنده هامه                                           روزه تنهايي دستام                                              فصله سرده گريه هامه توي اون کوچه غمگين                          جاي پاي تو مونده                                                 هنوزم اميد مجنون                                                                      عکسه قلبت رو پوشونده بعد تو گريه رفيقم                        غم تو داده فريبم                                                  حالا من تنها و خسته                                                                     توي اين شهر غريبم   توبا خوشحالي و اميد                    من و تنهايي و حسرت                                                تو , تو باغ پر از گل                                                                     من يکي تو شهر غربت  روح من همسفر غم                    توي شهر غصه پوسيد                                              قلب من همراه قلبت                                                                      پاک و غم گداز کوچيد         اگر تو باز نگردي اميد آمدنت را به گور خواهم برد و کس نمي داند که ديگر در فراق تو چگونه خواهم زيست , چگونه خواهم مرد     عشق , عشق مي آفريند          عشق زندگي ميبخشد                            زندگي رنج به همراه دارد                        رنج دلشوره مي آفريند دلشوره جرئت مي بخشد        جرئت اعتماد ميبخشد                             اعتماد اميد مي آفريند                    اميد زندگي مي آفريند   کاش میشد با شقایق حرف زد کاش میشد آسمان را لمس کرد......کاش میشد مثل یک غنچه شکفت......کاش میشد زندگی را گرم کرد......کاش میشدتا بباری مثل ابر......کاش میشد سبز باشی جون درخت......کاش میشد واژه واژه شعر شد......کاش میشد از قفس آزاد شد......کاش    میشد عشق را تقسیم کرد......کاش میشد عشق را تفسیر کرد......کاش میشد شعر عشقی را سرود......کاش میشد از لب دل گل ربود. نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت |   تلخ ترين كلمه جدايي ... براي كساني كه احساس داشته باشند . دردناك ترين كلمه خيانت ... نه براي كساني كه خيانت مي كنند . بد ترين كلمه تمسخر ... براي كساني كه عشقشان به تمسخر گرفته شود . كثيف ترين كلمه ترحم ... نه براي كساني كه به بن بست رسيده اند .    مقدس ترين كلمه خداوند ... براي كساني كه خدا صدايشان را شنيده باشد . زيبا ترين كلمه عشق ... براي كساني كه طعم واقعي ان را چشيده باشند . پر احساس ترين كلمه محبت ... اگر از روي ريا نباشد . پر معني ترين كلمه نگاه ... اگر عاري از هوس باشد . عالي ترين كلمه دوستي ... براي من كه دوستي واقعي دارم             د لي دارم پر از درد و پر از غم نمي دانم غم دل كي شود كم   شكايت مي كنم از غم چو مجنون دلي دارم پر از درد و پر از خون   غم عشقي كه بيچاره كند دل دل ما همچو كِشتي مانده در گِل   بهاري بودم و خوشحال و خندان ولي افسوس غم اُفتاد بر جان   شب و روزم گذ شته از حكايت دگر چيزي نمانده جز شكايت   همه از درد و غم نالان و بي هوش وجود من زغم گشته فراموش   كلام آخرم اي دوست اين است كه تا غم هست دنيايم چنين است نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت |                 می گویم... باز از تو می گویم و زندگی ام را می نویسم باز تو را می نگرم و خود را می بینم باز تو را نفس می کشم و بودن را لمس می کنم تو هوایی برای تنفس تو بزرگی بزرگ مثل دریا مثل آسمان مثل بیکرانه ها نه تو هیچ یک از اینها نیستی تو تکه ای از خدایی تو زمینی نیستی موهبتی از بهشتی که خدا برایم فرستاد تا مرا هم بالا بکشی میایم پا به پا و دست در دست و شانه به شانه ات همراهت می شوم و همراهیت را منتی می دانم که بر سرم نهادی "تو بزرگی مثل اون لحظه که بارون میزنه تو همون خونی که هر لحظه تو رگهای منه"                         بردی از یادم ..             دادی بر بادم ..                         با یادت شادم ... دل به تو دادم ...            در دام افتادم ...                        از غم ازادم ... دل به تو دادم ...          فتادم زه بند ...                       ای گل بر اشک خونینم بخند ... سوزم از سوز نگاهت هنوز ...                      چشم من باشد به راهت هنوز ... چه شد ان همه پیمان ...              که از ان لب خندان ...                             بشنیدم و هرگز خبری نشد از ان ..   کمکم کن کمکم کن نزار اینجا بمونم تا بپوسم کمکم کن کمکم کن نزار این جا لب مرگ رو ببوسم کمکم کن کمکم کن عشق نفرینی بی پروایی میخواد ماهی چشمه کهنه هوای تازه دریایی میخواد دل من دریاییه چشمه زندونه برام چکه چکه های اب مرثیه خونه برام تو رگام بجای خون شعر سرخ رفتنه تن به موندن نمیدم موندنم مرگ منه ... عاشقم مثل مسافر عاشقم عاشق رسیدن به انتها عاشق بوی غریبانه کوچ تو سپیده غریب جاده ها من پر از وسوسه های رفتنم رفتنو رسیدنو تازه شدن توی یک سپیده توسی سرد مثل یک عشق پر اوازه شدن نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | محبت را تو به من اموختی راه زندگی را تو به من اموختی هدیه ابدی را تو به من اهدا کردی در بی کسی های زندگییم تو امیدم بودی رویای زندگیم را تو تغییر دادی ای زیبا صفت و زیبا روی من یار من در این سیاهترین اعماق چشمانت تو به سفیدترین زیباییهای زندگی می نگری ونوس من تو زیباترین الهه زندگی من هستی در این سیاهترین شبهای بی ستاره دل من اسمان دل من رنگش همان ابی است در زیباترینها ابری سیاه در دل من سکنا گزیده است حوض دل من هم خشک است ای اسمان دل من ببار باران را تا ... شور ترین دریای چشم من طغیان نکرده است دنیا را با تمام دو رنگیش به تو هدیه میکنم و هزاران خاطره ان را با خود دفن میکنم یگانه یادگار من تو همان یاس منی دراین گلدان نه.باغچه نه.باغ ... یادم امد تو همان بستانی تو همان بستانی... تو همان بستانی       نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | ای بی کرانگی من آن گیاهکم که به امید زیستن در جان خاک ریشه بر هر سو کشاندهام   موطن آدمی بر هیچ نقشه ای نشان نیست موطن آدمی تنها در قلب کسانی هستند که دوستشان دارند اندیشه مکن که شانه هایت سنگین شود اندیشه مکن که از کشیدن بار دیگران نا توانی در شگفت می مانی از نیروی خویش در شگفت می مانی که به رغم ضعف خویش چه مایه توانایی! پرواز اعتماد را با یکدیگر تجربه کنیم وگرنه می شکنیم بال های دوستیمان را زندگی شهد گل است میمکدش زنبور زمان آنچه از آن می ماند عسل خاطره هاست چند بار امید بستی و دام بر نهادی تا دستی یاری دهنده کلامی مهر آمیز یا گوشی شنوا به چنگ آری؟ چند بار دامت را تهی یافتی؟ از پا منشین آماده شو که دیگر بار دام باز گستری باید ایستاد و فرود آمد بر آستان  دری که کوبه ندارد چرا که اگر به گاه آمده باشی دربان به انتظار توست و اگر بی گاه به در کوفتنت پاسخی نمی دهد.   کسی که یاد میگیرد پرواز کند ابتدا باید ایستادن و راه رفتن و دویدن و صعود کردن رافرا گیرد پس بی مقدمه نمی توان پرواز کرد   امروز همان فرداییست که دیروز انتظارش را داشتی!   آسمانی فکرکن و در زمین زندگی کن این یعنی سعادت   گاهي اوقات تلاش تنها چيزيست که در زندگي نياز داريم. اگر خدا اجازه مي داد که بدون هيچ مشکلي زندگي کنيم فلج ميشديم، به اندازه کافي قوي نبوديم و هرگز نميتوانستيم پرواز کنيم.   من قدرت خواستم و خدا مشکلاتي در سر راهم قرار داد تا قوي شوم. من دانايي خواستم و خدا به من مسايلي داد تا حل کنم. من سعادت و ترقي خواستم و خدا به من قدرت تفکر و قوت  ماهيچه داد تا کار کنم. من جرات خواستم و خدا موانعي سر راهم قرار داد تا بر آنها غلبه کنم. من عشق خواستم و خدا افرادي به من نشان داد که نيازمند کمک بودند. من محبت خواستم و خدا به من فرصتهايي براي محبت  داد. « من به  هر چه که خواستم نرسيدم ... اما به هر چه که نياز داشتم دست يافتم»   بدون ترس زندگي کن، با همه مشکلات مبارزه کن و بدان که ميتواني  بر تمام آنها غلبه کني..    زندگی تکراریست  خنده ها تکراری گریه ها تکراریست  من در این تکرارها مانده در بهت و سکوت  دیگران می خندند و دلم می داند که چقدر تکراریست  همه جا غرق سکوت   کوچه ها رو به غروب همه جا تاریک است  پیش رو تاریکی پشت سر تاریکی  دل من می ترسد  ترس هم تکراریست ....     درد تاريکيست درد خواستن رفتن و بيهوده خود را کاستن سر نهادن بر سيه دل سينه ها سينه آلودن به چرک کينه ها در نوازش،نيش ماران يافتن زهر در لبخند ياران يافتن زر نهادن در کف طرارها گم شدن در پهنه ی بازارها   من حرف هایم را نخواهم گفت تا تمام نبودن هایم ساده باشند و تو در بتن من ( بت من ) خواهی شکفت و تو در من خواهی رویید من سراسر جنجالم اما برای تو نه                                                                                                                      از کجا آغاز کنم قصه ای را که در باطن از دريا کهن سال تر است،قصه ای را که بيانگر عظمت و شکوه عشق است... آن روز را که غريبانه پا به سرزمين قلب من نهادی،به پای مقدمت،گل های زيبای محبت را برايت چيدم،آنگاه که از شوق آشنايی به دنبال واژه ای می گشتم،سلام کردم و اولين قدم را برداشتم. من آرام آرام و با احتاط به کوچه پس کوچه های دلت قدم گذاشتم تا...تا تورا بهتر بشناسم. و آنگاه که اجازه دادی در دريای چشمانت به جستجو بپردازم،گمشده ی خود را يافتم.تو مرواريدی از محبت را به من هديه دادی،تو به زندگی من حرارت دادی و شادی بخشيدی و من... و من برای اين هديه ميخواهم بگذاری ،برای هميشه مهمان قلب تو بمانم. مرا با ياد تو لبخند بر لب است و عشق بر دل،دلخوشم به عطوفت تو...هميشه با منی،چون مهرت،عشقت...در صفحه ی دلم حک شده، چه بخوای چه نخوای دوستت دارم... سلامت وجودت را که تنديس محبت و عشق است  از خدا ميخواهم...به اندازه ی تمام هستی دوستت دارم. ای اقيانوس بی کران محبت،در ميان ديوارهای فرسوده ی زندگی،تنها گل شکفته ام تو بودی... آهنگ صدات آرامش بخش قلب من است... نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | بهار توبه شکن می رسد بگو چه  چاره کنم؟     اي مطرب عشق ساز بنواز  كان يار نشد هنوز دمساز  دشنام دهد به جاي بوسه وان نيز به صد كرشمه و ناز      ترنمهای دلتنگی بخدا ...دلم گرفته.....این منم .......تو !!!   آرزو دارم دستی در دستانم بود و مرا نوازش می کرد . کاش آن دستان دستان گرم و مهر بان تو بود . آرزومند آغوشی گرم هستم که مرا در خود بگیرد.  کاش آن آغوش آغوش گرم تو بود. در حسرت بوسه ای هستم بوسه از یک لب سرخ تب دار ... وای کاش آن بوسه اذان لبهای گرم تو بود. آرزومند پروازم پرواز از این زباله دان کائنات ٬ از این زمین خاکی بی مقدار ... و ای کاش همسفرم تو بودی... ای کاش فاصله ای نبود ودرکنار هم بودیم  کاش مرزی نبود در میانمان آرزو دارم دست در میان موهایت کنم و در یک شب رویایی نجوا گر زیباترین کلام عاشقانه باشم . آرزو دارم دوباره چهره ی پاک و معصومت را ببینم حتی برای لحظه ای ٬ای کاش تو نیز در آرزوی دیدارم بودی. آرزو دارم دوباره ببینمت و در آغوشت کشم تنگ تنگ     غریبونه شکستم      شبحی چند شبی آفت جانم شده است   اول نام کسی ورد زبانم شده است   در من انگار کسی در پی انکار من است   یک نفر مثل خودم تشنه دیدار من است   یک نفر ساده که از ساده گی اش   می توان یک شبه پی برد به دلداده گی اش   آی بی رنگ تر از آیینه یک لحظه بایست   راستی آن شبح هر شبه تصویر تو نیست؟   حتم دارم که تویی آن شبح آیینه پوش   عاشقی جرم قشنگی ست , به انکارش مکوش              من اینجا تک و تنها                                دل خسته ترینم                                            در این گوشه دنیا             ای بی خبر از عشق                  نداری خبر از من                                          روزی تو می آیی                                      نمانده اثر از من  و بر لبانت شیرین ترین بوسه هایم را سخاوتمندانه هدیه کنم ٬  و با تمام وجودم فریاد بر آورم دوستت دارم تمامی من ...دوستت دارم ... نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | پروانه صفت چشم به در دوخته بودم                                     وآنگه که خبر دار شدم سوخته بودم خاکستر جسم بر سر شمع فرو ریخت                                      این بود وفایی که من آموخته بودم     نمی دانم که انسان بودن وماندن در این دنیا چه دشوار است چه رنجی میکشد آنکه انسان است و از احساس سرشار   من نمی دانم                   و همین درد سخت مرا می آزارد که چرا انسان این دانا این پیغمبر در تکاپوهایش                   چیزی از معجزه آنسو تر ره نبردست به اعجاز محبت                    چه دلیلی دارد؟........ که هنوز مهربانی را نشناخته است و نمی داند در یک لبخند                   چه شگفتی ها پنهان است                   من بر آنم که در این دنیا خوب بودن                    به خدا سهل ترین کار است و نمی دانم که چرا انسان                    تا این حد با خود بیگانه است وهمین سخت مرا می آزارد........   نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | خيانت تنها اين نيست كه شب را با ديگري بگذراني ... خيانت ميتواند دروغ دوست داشتن باشد ! خيانت تنها اين نيست كه دستت را در خفا در دست ديگري بگذاري ... خيانت ميتواند جاري كردن اشك بر ديدگان معصومي باشد عميق ترين درد زندگي مردن نيست بلکه نداشتن کسي است که الفباي دوست داشتن را برايت تکرار کند و تو از او رسم محبت بياموزي صدا كن مرا كه صدايت زيباترين نواي عالم است  صدا كن مرا كه صدايت قلب شكسته ام را تسكين ميدهد  صدا كن مرا تا بدانم كه هنوز از ياد نبرده اي مرا  نشسته ام تا شايد صدايم كني  صدايم كني ومحبت بي دريقت را نثارم كني نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | بي تو بودن و با تو بودن... ثانيه هاي خسته را بي تو مرور مي كنم                                                از همه لحظه، لحظه ها، بي تو عبور مي كنم خواب به چشم خسته ام بي تو حرام مي شود                                     عمر شكسته ام همه بي تو تمام مي شود بي تو بهارهاي من رنگ خزان گرفته اند                                     آينه هاي روبرو گرد زمان گرفته اند چلچله هاي آرزو بي تو سكوت كرده اند                                    شاخه به شاخه سروها بي تو قنوت كرده اند پنجره هاي بسته را دست تو باز مي كند                                       شاخه گل شكسته را دست تو ناز مي كند سفرة سبز آسمان با تو سفيد مي شود                                        چشمك هر ستاره اي نور اميد مي شود با تو دگر حادثه ها، خسته ترم نمي كند                                      كوچه به كوچه طعنه ها در به درم نمي كند سوخت به حال من دلش هر كه به من نگاه كرد                                         بي تو و با تو بودنم روز مرا سياه كرد           و زمین می چرخد ٫ و زمین می رقصد و زمان حال مرا می پرسد٫ آه انگار کسی بیمار است و چنین می گوید: هان این اول تنهایی توست٫ که چرا می خندی که پس خنده ی تو گریه ی تکراری توست و دلم می گوید: کمرم تاب زده ٫ گویی امشب هوس گریه به چشم من بی تاب زده خسته ام از هنر بی هنری ٫ خنده ی تکراری   و زمین می چرخد و دلم پاک ترین پاک زمین و درون شب من گم شده است آنکه مرا جان می داد کاش آن اخترک گمشده ام پیدا بود که به آن می بستم آن طناب همه از مخمل سرخ و به آن بند بلند میبریدم نفس بی گنهم تا که هر روز نتواند که بگوید: هان ای ول وله ی نور سلام هان ای ژاله ی مسرور سلام   و زمین می رقصد و کمی بالاتر کسی از قصه ی من با خبر است و به من یک شب گفت: هان ای شمعک بیمار و ملول خانه ات یادم هست نان تازه سیب و اناب برایم دادی ٫ گریه کردی ٫  طلب خنده نمودی من ندادم ٫ افسوس گریه ات یادم هست اینک این من اینتو ٫ اینک اینتو و این مشک زمین پر کن این مشک و به سیراب رسان خاک زمین و زمین باغچه اش گل گوید کمرش خم شود از طاعت ما و زمین می چرخد و زمین می رقصد بر من و ما         نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | امروز کسی محرم اسرار کسی نیست     ما تجربه کردیم که کس یار کسی نیست امروز در این زمانه عهد شکن کو دوست که عاقبت نگردد دشمن تنهایی را از آن گرفتم دامن تا دوست نبینم به کامم دشمن   از وفا نام مبر آنکه وفا خواست کجاست ؟ ریشه عشق فسرد واژه دوست گرریخت سخن از دوست مگو                                   عشق کجا ........ دوست کجاست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!...     با تو اکنون چه فراموشی هاست                                 چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم ؟ خانه اش ویران باد                                 من اگر ما نشویم تنهایم                                 تو اگر ما نشویم خویشتنی از کجا که من وتو شور یکپارچگی را در شرق بر پا نکنیم مشت رسوایان وا نکنیم؟                               من اگر برخیزم                               تو اگر برخیزی همه بر می خیزند                              تو اگر بنشینی                              چه کسی برخیزد ؟ چه کسی با دشمن بستیزد؟ چه کسی پنجه در پنجه دشمن در آویزد؟   نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | عشق نخستين نياز براي پيوند عشق يعني دوست داشتن به اضافه صداقت ، رفاقت ، معرفت عشق يعني امروز ، فردا و هميشه عشق آن سوي من است ، آن سوي ترديد ، آن سوي اگر ، آن سوي اما ، شايد ... عشق را بايد به جا آورد ، محترم شمرد ، شناخت عشق كودكي است كه بوي صداقت و صراحت مي دهد دست عشق را در كوچه هاي پر از ازدحام زندگي نبايد رها كرد عشق را نبايد رنجاند ، نبايد گرياند عشق را بايد پاس داشت     ای کاش نه عشقی وجود داشت و نه عاشقی نه دلبر طنازی وجود داشت  نه خلق و آفرینشی وجود داشت ونه خالق و آفریدگاری  نه حسرت و سوزی از برای عشق می بود نه درد و غمی وجود داشت ونه درمانی از برای این رنج و محنت ها  نه شور و شوقی بود و نه غم و ماتمی نه آشیانه و مامنی روی زمین  و نه داغ هجران و دوری وجود داشت در قلبم نور محبت موج می زند و چشمانم را پرده ظلمت پوشانیده است ای کاش که نه نوری بود و نه ظلمت نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | منو ببخش عزیز من اگه می گم باهام نمون دستای خالیمو ببین آخر قصه رو بخون  ترانه ای رو که برات گفته بودم فروختمش با پول اون نخ خریدم  زخم دلم رو بستمش همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم تو عشقتو ازمن بگیر من واسه تو خیلی کمم بین من و تو فاصله است  یک در سرد آهنی من که کلیدی ندارم   تو واسه چی در می زنی این در سرد لعنتی  شاید که نخواد وا بشه قلبتو بردار و برو قطار داره سوت می کشه همسفر شعر و جنون عاشق ترین عالمم تو عشقتو از من بگیر من واسه تو خیلی کمم من واسه تو خیلی کمم       نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | بي تو مهتاب شبي باز از ان كوچه گذشتم همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم شدم ان عاشق ديوانه كه بودم يادم امد كه شبي با هم از ان كوچه گذشتيم ساعتي باز در ان خلوت دل خواسته گشتيم تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت من همه محو تماشاي نگاهت اسمان صاف و شب ارام اسمان رام و زمين رام بخت بيدار و شب ارام بخت ارام و زمان رام خوشه ماه فرو ريخته در اب شاخه ها دست بر اورده به مهتاب گل و مهتاب و گل و سنگ همه دل داده به اواي شباهنگ يادم امد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن لحظه اي خيره بر اين اب نظر كن اب ائينه عمر گذران است تو كه امروز نگاهت به نگاه دگران است باش فردا كه دلت با دگران است اشك در چشم تو لغزيد ماه بر عشق تو خنديد با تو گفتم حذر از عشق ندارم سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد چون كبوتر لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدي من نپريدم نگسستم باز گفتم كه تو صيادي و من اهوي دشتم تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندارم نتوانم يادم امد كه دگر از تو جوابي نشنيدم پاي در دامن اندوه كشيدم نه رميدم نه گسستم رفت در ظلمت غم ان شب و شب هاي دگر هم نگرفتي دگر از ان عاشق ازرده خبر هم نكني ديگر از ان كوچه گذر هم بي تو اما به چه حالي من از ان كوچه گذشتم نفرت........   تنها حسی که میتونه جای عشق رو بگیره و حتی نذاره یه لحظه جای خالیه عشق رو بفهمی آدمای دیوونه! همتون دیوونه اید! وقتی عاشقی میکنید ، تا تهش میرید و کافیه آره کافیه یه لحظه یکی پاش بلغزه..... اونوقته که همه چی تموم میشه .... تموم نفرت راحت میادو جای عشق دلاتونو می کشه و اینبار تو .... تو آدم دیوونه تا ته نفرت میری............. دیوونه همتون دیوونه اید اصلا معلوم نیست اونموقع هم عاشق بودین یا نه؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!   نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | در تنهاييم وا مگذاري اين عشق بي زبان را كه در يك زندگي , در يك بودن زندگي را به دست مرگ بخشيده ام آه در دلم به سكوت نشسته وفريادم زير شلاق سايه ها شكسته كوير بي تاب تنم در تمناي دستان تو ميسوزد با من بمان حتي به اندازه يك لحظه   و چشمانت چه معصومانه از من روي گردان شد در ان هنگام من گشتم به خلوتگاهِ چشمانت مسافر و ديدم قابهايِ كهنه از اندوه و حسرت را كه لبريز از خزان و اشك بودند و من بي تاب جايي جستجو كردم كه قابِ يادِ اشكانم بياويزم به چشمانت ولي افسوس چشمِ تو ز قابِ يادها لبريز و من در حسرتِ جايي ضريحِ چشمهايت را غرقِ بوسه كردم با نگاهي ولي ما يوس قابِ ياد خود را به شورستانِ اشكانت رها كردم تو رفتي و مغرورانه خنديدي بر اين دنيايِ ويرانم نديدي اشكهايم را كه در پستوي چشمانم چه بي صبرانه مي خواندند نوايِ بي تو بودن را و من در حسرتِ يك لحظه جا ماندن كنارِ تو دلم را با تلي از عشق درونِ پاكتي از جنسِ تنهايي و امواجِ يادِ تو رها كردم     تو تنهايي ومن صد بار تنهاتر تو ميداني كه من جز با تو با هر كس كه باشم...باز تنهاييم تو ميداني كه اين بغض فرو خورده به جز بر شانه هاي استوارت جاي ديگر وا نخواهد شد و ميداني كه من يك عمر چشمانم به در بودست.... دلم امروز ميخواهد كه اين را هم بداني كه...... دگر ناب توانم نيست ببين سردي زمستان دستانم را خجل كرده وحتي اشك هم ديگر... تسلي بخش غمها نيست بيا كه ديگر از دست خيالت هم گريزانم بيا كه سخت تنهاييم نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | معنا تو مرا معنا کن بال خوشحالي من وا شده است چشمه ي شادي من راهي عالم شده است همچنان مغشوشم بوي باران تپش نبض سلام دلخوشم ساخته است تو مرا معنا کن مگذارم که چنين بر جسد شادي خود خيره شوم خسته و لخته و فرسوده شوم من که بي تاب و پريشان همه شب به تن شعر شبيخون زده ام و چه گستاخ برايت غزلي ساخته ام که ز عطر خوش آن مست شوي لولي سرمست شوي بنگر اي دلک منتظرم قاصدک ها گويي که ز پشت پلک پنجره ها خبري يا که پيامي دارند چشم هاي نگرانم متلاشي شده است و صداي ليز آمدنت باورم گشته کنون مکشانم به پس پرده ي تاريک جنون از شگفتي هاي چشم تو در باغ وجود چشمه اي کاشته ام چه روان برهمه رگهاي خيالم جاري وبه آن مي بالم انقلابي گويي در تنم مي رويد و هواي هوس پيروزي منقلب کرده مرا اي که در هر نفسم قصه اي خوب و مکرر شده اي اي که از اوج همه خواهش ها باز تو برتر شده اي بگذرانم ز حري عشقت و مرا معنا کن                                                                                            رفيقان يک به يک رفتند مرا در خود رها کردند همه خود درد من بودند گمانکردم که هم دردند شگفتا از عزيزاني که هم آواز من بودند به سوي اوج ويراني پل پرواز من بودند....                                                               نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | من را توان دوری نیست... من را توان دوري نيست  که بي تو برگ مهمان سوار باد را مانم   که بي تو قلب من تابوت سر ديست    براي غيبت طولاني تو......... من را توان انتظار من را توان حمل اين پژواک غم نيست ليک خود دانم که اين طريقه ي من   دليلي است بر بستر غيبت پيداي تو..........  رخ بنماي اي دوست  که من در شب واقعه خويش دست و پا ميزنم که اين شيريني ديدار در لحظه را تا عمق رويا در هياهوي زمان بيدار ميدارد نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | نمیدانم چرا؟ نمی دانم چرا شاید خطا کردم وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا تا کی برای چه؟!... ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در غم و اندوه غربت شد و بعد از رفتنت آسمان چشمهایم  خیس باران بود و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد که من بی تو تمام هستی ام از دست خواهدرفت کسی حس کرد که من بی تمام هستی ام از دست خواهد رفت کسی حس کردکه من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد و بعد از رقتنت دریا چه بغضی کرد کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد ومن با آنکه می دانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته نگاه توام ......... برگرد ببین سرنوشت انتظار من چه خواهد بود و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت : تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو : در ره عشق و انتخاب آن خطا کردم و من در حالتی ما بین اشک وحسرت و تردید نمی دانم چرا ؟!.... شاید به رسم عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | سرزمین وداع به نام انکه اشک را افرید تا سرزمین وداع اتش بگیرد   ای کاش مرگ و زندگی در دست من بود تا با هر نفسی صد بار برایت بمیرم   ای کاش ما را با عزیزان اشنایی ها نبود یا اگر بود این همه درد و جدایی ها نبود غروب عاشقان رنگش طلایی است اگر چه اخرش درد و جدایی است   نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | مرا به آغوشت راه بده ، ميخواهم براي اولين بار ببوسمت ،  بيا چشمانمان را ببنديم ،  ميخواهم وقتي لبهاي معصوممان به هم گره ميخورد و هر دو از فرط لذت در اغوش يكد يگر نفس نفس ميزنيم ،  از لذت متناهي جسممان ، وجود نامتناهي خداوند را با چشماني بسته تصوركنيم ،  چشمانت را باز كن!؟ نه!..نه..!، لبهايمان از گرمي شهوت خشك شده اما گونه هايمان از اشك خيس ، ما ساعتهاست كه در آغوش يكد يگر ميگرييم .  اي تنها هم آغوش من ،  بيا كه احساسم را برايت دست نخورده نگاه داشته ام و جسمم را به  لذت بوسه اي نفروخته ام ، بيا كه ميخواهم وقتي دستانت را به روی  احساسم ميگذاری ،از فرط لذت ، قطره هاي اشك بر گونه هايت بدرخشد ،  ميخواهم با اشكهايت بر تمام احساسم بوسه زنی ، ميخواهم اشكهايت تمام روحم را خيس كنند   هنوز از سقفه دلم، داره بارون می چکه هنوز از سقفه دلم، داره بارون می چکه واثه دریای غمم خیلی قلبم کوچیکه واثه دریای غمم خیلی قلبم کوچیکه همجا سبزو من، چرا خاکستریم تو کتابم ولی حیف، صفحهٌ آخریم کفترا رفتنو من، کفتر یریریم به همین دلم خوشه، که تو ناباوریم همه جا سبزو من، چرا خاکستریم تو کتابم ولی حیف، صفحهٌ آخریم کفترا رفتنو من، کفتر یریریم به همین دلم خوشه، که تو ناباوریم همه جا بهاریه، چرا من خزونیم همه با قصه ها قهرن چرا من جون جونیم هنوز از زخمه دلم، داره بارون می چکه هنوز از سقفه دلم، داره بارون می چکه واثه دریای غمم خیلی، قلبم کوچیکه واثه دریای غمم خیلی، قلبم کوچیکه     تورا من چشم در راهم شباهنگام                                                                                             كه مي گيرند در شاخ سايه ها رنگ سياهي وزان دلخستگانت راست اندوهي فراهم شباهنگام در آندم كه بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت كه بندد دست نيلوفر به پاي سرو كوهي دام گرم ياد آوري يا نه , من از يادت نمي كاهم  ترا من چشم در راهم    ز فراق خانه سوزت           غم  سینه سوز دارم گل من قسم به عشقت           که نه شب و نه روز دارم چو تو در برم نباشی           غم  بی شمار دارم تو بدان که با غم تو            غم  روزگار دارم    نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم از ديدن نور ماه يه عمره بي نصيبيم *** فرقي نداره بي تو بهارمون باپاييز نمي بيني که شعرام همه شدن غم انگيز *** غصه نخور مسافر اونجا هوا که بدنيست اينجا ولي آسمون باريدن هم بلد نيست *** غصه نخور مسافر فداي قلب تنگت فداي برق ناز اون چشماي قشنگت   من تموم قصه هام قصه تــــــوست                                                  اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست        يه دفعه مثل يه گل رفتی تو دست خزون                                                  سيل بارون و تگرگ ميـومد از آسـمون بردمت تــو گلخونه که نريزه روی سرت                                                  تا يه وقت خيس نشه بشکنه بال و پرت  نشکنی زير تگرگ , نريزه از تو يه برگ                                                 من تموم قصه هام قصه تــــــوست   اگه غمگينه اون از غصه تــــــوست                                                                                             يه دفعه مثل يه شمع داشتی خاموش ميشدی  اگه پروانه نبود تــــو فراموش ميشدی                                                   آره پـروانـه شـدم کـه پرام سوخته شده  که آتيش دل تــو به دلــم دوخته شده                                                   که بسوزه پر و بالم که راحت بشه خيالم  دارم از تو مينويسم تو که غم داره نگاهت                                                   اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برايت                         انقده ميگم تا خسته شم , با عشق تو شکسته شم نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | سفر کردم که از عشقت جدا شم دلم می خواست دیگه عاشق نباشم ولی عشق تودر قلب من موند دل دیوونمو سوزونده انگار هنوزم عاشقم دنیای دردم مثه پروانه هادورت می گردم سفر کردم که از یادم بری دیدم نمی شه آخه عشق یه عاشق با ندیدن کم نمی شه غم دور از تو موندن یه بی بال وپرم کرد نرفت از یادم عشقت سفر عاشق ترم کرد هنوز پیش مرگتم من بمیرم تا نمیری خوشم با خاطراتم اینو از من نگیری دلم از ابر وبارون به جز اسم تو نشنید تو مهتاب شبونه فقط چشمام تو رو دید نشو با من غریبه مثله نا مهربونا بلا گردون چشمات زمین و آسمون می خوام بر گردم اما می ترسم می ترسم بگی حرفی نداری بگی عشقی نمونده می ترسم بری تنهام بذاری تو رو دیدم تو بارون دل دریا تو بودی تو موج سبز تن صحرا تو بودی مگه میشه ندیده تو مهتاب شبونه    مگه میشه نخونده از تو شعر عاشقونه نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | گويا به تنهايي لايق ترم . حق من همان تنهايي کهنه اي است که تو گرفتي و گويا حال پس مي دهي !؟ شايد بهتر باشد پس بگيرم . نمي دانم ؟!؟ همان تنهايي کهنه که هيچ کس نفهميد ، تو هم نفهميدي هرگز !!! ناگاه آمدي و حال ... در آسمان من همه خوبند حتي بدها ، و من ، همان من تنها همان بي ديوار . همان من بي سايه ديگر تمام آدمکهاي آسمانم را نديدم . اما گويا دارم از ستاره ام مي افتم . انگار بايد دوباره من باشم و يک ستاره تنهايي به اميد ديدن دوباره تو به انتظار نشسته ام و دلم را به فرداي با هم بودنمان خوش کرده ام..... اگر زنده ام به اميد رسيدن به تو زنده ام... اي هواي زنده بودنم شعار است که ميگويم ستاره ها را از آسمان برايت ميچينم و يا خورشيد را با شبهايت آشتي ميدهم ، شعار است که ميگويم به اندازه يک دريا براي تو اشک ريختم اما اين که ميگويم بدون تو حتي يک لحظه هم نميتوانم زندگي کنم شعار نيست نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | التماس به خدا شجاعت است                           اگر براورده شود حاجت است                            اگر براورده نشود حکمت است التماس به خلق خدا خفت است                           اگر براورده شود منت است                           اگر براورده نشود ذلت است     زندگي تفسير سه کلمه است : خنديدن وبخشيدن و فراموش کردن  پس بخند ببخش و فراموش کن   چقدر دوست داشتم يک نفر از من مي پرسيد: چرا نگاه هايت انقدر غمگين است؟! چرا لبخندهايت انقدر بي رنگ است؟! اما افسوس... هيچ کس نبود هميشه من بودم و من و تنهايي پر از خاطره اري با تو هستم با تويي که از کنارم گذشتي و حتي يک بار هم نپرسيدي چرا چشم هايت هميشه باراني است     يادمان باشد از امشب خطايي نكنيم گرچه در خويش شكستيم صدايي نكنيم يادمان باشد  اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بي سرو پايي نكنيم نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | خداحافظ برای تو چه آسان بود                                                     ولی قلب من از این واژه چه لرزان بود خداحافظ برای تو فقط رفتن                                                برای من ولی این رفتن جان بود خداحافظ برای تو شکوه داشت                                            برای من غم صد آسمون داشت برای من که محتاج تو بودم                                            شکست و ماتم و درد و جنون داشت تو وقتی پر زدی دل با تو پر زد                                            فقط غم بود که اومد حلقه بر در زد سلام تو سلامی آشنا بود                                               سلام تو پر از لطف و صفا بود  برای من کلامی زندگی ساز                                              سلام تو پیامی از خدا بود سلام تو طلوع پاک شبنم                                           غروب ظلمت و تاریکی و غم سلام تو  نوید زنده ماندن                                           سلام تو امید زنده بودن   بر سرنوشت بیاندیش که چگونه تصویر گر جدایی هاست بر من خورده مگیر چرا که جبر       زمانه از آغاز هر سلام به پایانی بدرود می رسد. خداحافظ پیام من                خداحافظ کلام من                               خداحافظ تو ای سلام من  خداحافظ طلوع من غروب من                              خداحافظ تو ای محبوب من خوب من                                                                        خداحافظ     من به عشق منتظر ماندن همه صبر و قرارم رفت                                                          بهارم رفت                                                                        عشقم مرد                                                                                                     يارم رفت نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | مي تونستم که بخندم توي آينه ها هميشه.سر به آسمون بگيرم نزنم به غصه تيشه.مي تونست زندگي من قد عمر گل نباشه.غمي دنيامو نگيره آرزوهام نپاشه.سهم من از نفس هميشه بغض بي وقف شکستن.گريه بود و گريه بود و قصهء شکستن من.فرصت غزل ندارن تپشاي آخرينه.سرنوشتم اين نبودش نگو تقديره همينه. زوده پاييزمو ديدن اما رفتم ديگه از ياد . ديگه آخراي قصه ست نبريد قصمو از ياد چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن بپاي تو مردن وبه عشق تو سوختن؛ وچه تلخ وغم انگيز است، دور از توبودن، براي تو گريستن؛ و به عشق و دنياي تو نرسيدن؛ ايکاش مي دانستي بدون تو، مرگ گواراترين زندگيست؛ بدون تو وبه دور ازدستهاي مهربانت، زندگي چه تلخ وناشکيباست. ايکاش مي دانستي مرز خواستن کجاست، نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | آنقدر شاعرم امشب که فقط ، سايه مهرتورا کم دارم. باتو هستم : اي سراپا احساس ! خون تو در رگ من هم جاريست ، جنس ما جنس بلد بودن کانون گل است. نازنين ! زندگي جاي هدر دادن فرصتها نيست ، ما مطهر شده ايم ، پيش رو راه رسيدن به خداست                                 دلم دوباره امشب آروم نداره                                براي ديدن تو دل بي قراره                              بدون تو عزيزم قلبم مي گيره                              تواين شباي تارم تويي تنها ستاره                              باور نداره دلم تو رفتي از کنارم                               به شوق ديدن تو روزا رو مي شمارم                                 شايد يه روزي بشه بياي پيشم دوباره                                از آخر قصمون کسي خبر نداره                              من و تو همسفر کوچه عشقيم        من از تو مي نويسم کلام تازه اي   تو از من مي نويسي که پر آوازه اي رسيده وقته رفتن نشسته تو چشام   سکوته مبهمه تو شکسته تو صدام براي کوچ آخر تو همراه مني    براي دل بريدن دليل رفتني       مي خونه کنج سينم هواي اتظار       مي خونم شعر رفتن تا برگرده بهار   نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | منتظر لحظه اي هستم که دستانت را بگيرم در چشمانت خيره شوم دوستت دارم را بر لبانم جاري کنم منتظر لحظه اي هستم که در کنارت بنشينم سر رو شونه هايت بگذارم....از عشق تو..... از داشتن تو...اشک شوق ريزم منتظر لحظه ي مقدس که تو را در اغوش بگيرم بوسه اي از سر عشق به تو تقديم کنم وبا تمام وجود قلبم و عشقم را به تو هديه کنم اري من تورا دوست دارم وعاشقانه تو را مي ستايم   چه زيباست بخاطر تو زيستن وبراي تو ماندن بپاي تو مردن وبه عشق تو سوختن؛ وچه تلخ وغم انگيز است، دور از توبودن، براي تو گريستن؛ و به عشق و دنياي تو نرسيدن؛ ايکاش مي دانستي بدون تو، مرگ گواراترين زندگيست؛ بدون تو وبه دور ازدستهاي مهربانت، زندگي چه تلخ وناشکيباست. ايکاش مي دانستي مرز خواستن کجاست،     نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت | الهي هيچ جا سفر نباشه          الهي هيچ چشمي منتظر به راه نباشه ادامه مطلب نوشته شده توسط : سیما | موضوع : | لینک ثابت |